ทำบุญกุศลอย่างไรได้อานิสงส์มาก

ตอบ การทำบุญกุศล คือ การสร้างคุณความดี มี ๒ ระดับ

     ๑) ระดับโลก ได้แก่ การให้ทาน รักษาศีล เจริญสมาธิสมถภาวนา ต้องเวียนเกิดเวียนตาย ยังไม่เป็นทางพ้นทุกข์ เพราะยังต้องเกิดอีกแต่เกิดในภพภูมิที่ดีที่สูง (โปรดศึกษาเรื่องบุญกิริยาวัตถุ ๑๐ และกุศลกรรมบท ๑๐)

      ๒) ระดับเหนือโลก (โลกุตตระ) ได้แก่ การเจริญวิปัสสนาภาวนา เจริญสติเกิดปัญญา ไม่ต้องเวียนเกิดเวียนตาย เป็นทางพ้นจากทุกข์เพราะไม่ต้องเกิดอีก เมื่อชำระจิตให้สะอาดบริสุทธิ์ บรรลุธรรมเห็นธรรม มีมรรคผลนิพพานเป็นที่สุด แม้ทาน ศีล สมถภาวนา และกุศลความดีทั้งหลายก็ไม่ยึด มองลึกลงไป ให้เห็นแจ้งในหลักสามัญญลักษณะ มีเกิดขึ้น ตั้งอยู่และดับไป ไม่คงที่

      ทำกุศลแล้วควรอธิษฐาน คือ ให้ตั้งความปรารถนา อันเป็น ๑ในบารมี ๑๐ ที่พระโพธิสัตว์ทุกพระองค์บำเพ็ญ เพื่อไปสู่ทางแห่งความสำเร็จมรรคผลนิพพาน คือ ความไม่เกิดไม่ตาย อันเป็นทางพ้นทุกข์

      ถ้าอธิษฐานขอเกิดอีก เช่น ขอให้ได้โภคทรัพย์ ยศ และสวรรค์ก็ยังจะต้องเกิดอีก ก็ไม่ใช่ทางพ้นทุกข์ ถ้าทำบุญแล้วยังอยากได้บุญ ก็ไม่พ้นทุกข์

      การอธิษฐาน ไม่ใช่การอ้อนวอน ขอผลดลบันดาลที่หวังพึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์และไม่ยอมทำอะไรเลย อย่างนี้ไม่เรียกอธิษฐาน

      อย่างไรก็ตาม อกุศลอปราปริยเวทนียกรรม (กรรมที่ให้ผลตั้งแต่ชาติที่ ๓) จะตามไม่ทัน เพราะมีข้อควรประพฤติ ๕ ประการ คือ

      ๑) บำเพ็ญทาน รักษาศีล เจริญภาวนาเสมอ แล้วตั้งความปรารถนา “ด้วยเดชะแห่งกุศลกรรมที่ได้บำเพ็ญนี้ ขอจงเป็นปัจจัยให้ได้มีโอกาสบำเพ็ญกุศลไปทุกๆ ชาติเถิด”

      ๒) ประพฤติตนยินดีอยู่แต่ในปฏิรูปเทส ประกอบด้วย คนดีมีศีลธรรม แล้วตั้งความปรารถนา “ด้วยเดชะแห่งกุศลกรรมที่ได้บำเพ็ญนี้ ขอจงเป็นปัจจัยให้ได้ไปเกิดในปฏิรูปเทส พบคนดีมีศีลธรรมทุกๆ ชาติเถิด”

      ๓) ประพฤติตนให้เป็นผู้มีปัญญาโดยสมาทานขอห่างไกลจากคนชั่วคนพาล พบแต่บัณฑิต แล้วตั้งความปรารถนา “ด้วยเดชะแห่งกุศลกรรมที่ได้บำเพ็ญนี้ ขอจงเป็นปัจจัยให้จงอย่าได้พบคนพาล พบแต่บัณฑิตทุกๆ ชาติเถิด”

      ๔) ประพฤติตนใคร่ในการศึกษาธรรมสดับตรับฟัง หมั่นศึกษาธรรม แล้วตั้งความปรารถนา “ด้วยเดชะแห่งกุศลกรรมที่ได้บำเพ็ญนี้ ขอจงเป็นปัจจัยให้เป็นผู้มีปัญญา ได้ศึกษาพระสัทธรรมไปทุกๆ ชาติเถิด”

      ๕) ประพฤติตนเป็นคนดีมีศีลธรรม รักษากาย วาจา ใจ สุจริตอยู่เป็นนิตย์ แล้วตั้งความปรารถนา “ด้วยเดชะแห่งกุศลกรรมที่ได้บำเพ็ญนี้ขอจงเป็นปัจจัยให้จงเป็นผู้มีจิตตั้งมั่นในศีลในธรรมตลอดไปทุกๆ ชาติเถิด”

      นิพเพธิกสูตร ๒๒/๔๒๒ เรากล่าวว่า “เจตนาเป็นตัวกรรม”(พระพุทธวจนะ)